Alegria : Το "αλάτι" του Cadiz

Πριν από ένα αιώνα περίπου, όταν ο τραγουδιστής Ignacio Espeleta, σύμφωνα με τον Chano Lobato, ξεχνάει τους στίχους και τραγουδάει: «Tirititran tran tran...», δεν ήξερε ότι εκείνη τη στιγμή εγκαινιάζει την καθιερωμένη εισαγωγή αυτού του palo, της Alegria. Πώς να μην είναι το πιο χαρούμενο απ’ όλα τα υπάρχοντα, αφού η απαρχή του συνδυάζει το αυθόρμητο με την δημιουργικότητα;

Τα τραγούδια της Alegria είναι καθαρά γιορτινά, με παιχνιδιάρικη ατμόσφαιρα και στίχους με λαϊκή ουσία, γραμμένους συνήθως σε τετράστιχα οκτασύλλαβα. Το θεματολόγιό τους αντλεί εικόνες από την καθημερινότητα και χρησιμοποιεί λεξιλόγιο χαρακτηριστικό των περιοχών όπου αναπτύχθηκαν: κυρίως στον κόλπο του Cadiz, αλλά και στην Cordoba.

Πρόκειται ουσιαστικά για τον πιο ερμηνευμένο τύπο του είδους Cantiñas, το οποίο είναι η οικογένεια τραγουδιών στην οποία ανήκουν επίσης το Caracoles, το Mirabra και η Romera.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, η Alegria ήταν ένα από τα βασικά palo που ακούγονταν στα café cantante. 

Το 1909 o Sebastian el Pena, ηχογράφησε την πρώτη καταγεγραμμένη Alegria.

Συνέχισε να εξελίσσεται καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου της Ópera Flamenca, στην άνθηση των tablao της Μαδρίτης τη δεκαετία του ’60 και συνεχιζει να εξελίσσεται ακόμη και στις μέρες μας.

Τα ονόματα που θυμόμαστε πιο έντονα όταν αναφερόμαστε στο τραγούδι της Alegria είναι οE nrique El Mellizo και ο ανιψιός του Enrique Butrón, η Niña de los Peines, ο Aurelio Sellés, η Perla de Cádiz, ο Manolo Vargas και πιο πρόσφατα ο Chano Lobato.

Οι πιο γνωστές letras por Alegría ξεχωρίζουν για τη χαρούμενη και θαλασσινή τους διάθεση, εμπνευσμένες κυρίως από το Κάδιθ. Συχνά αναφέρονται στη Virgen del Carmen, στις γιορτές, στις γυναίκες και στη θάλασσα, με χαρακτηριστικές επαναλήψεις και ελαφρύ τόνο. Κλασικές φράσεις όπως "La mar está serena" ή "Mira qué bonita va" δημιουργούν εικόνες ανεμελιάς και νοσταλγίας. Οι letras διατηρούν αυστηρή ρυθμική δομή (compás) 12 χτύπων, με ποικιλία στροφών (coplas), ιδανικές για χορό. 

Ο χορός Alegría είναι ένα από τα πιο εμβληματικά και γοητευτικά στυλ, γεμάτο φως, χάρη και κομψότητα. Αν και ακολουθεί τον αυστηρό 12σημο compás, έχει ανάλαφρη και παιχνιδιάρικη διάθεση, αντικατοπτρίζοντας το χαρούμενο πνεύμα του Κάντιθ. Η χορεύτρια ή ο χορευτής ερμηνεύει με λεπτότητα, περηφάνια και ακρίβεια. Η χαρακτηριστική entrada με το “tiriti tran tran tran…” προκαλεί άμεση αναγνωρισιμότητα και προσκαλεί το κοινό σε μια γιορτή. Η Alegría είναι έκφραση εσωτερικής χαράς και κομψής δύναμης. 

Πολλοί σπουδαίοι χορευτές και χορεύτριες έχουν αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα τους στον κόσμο του φλαμένκο μέσα από την Alegría, προσδίδοντας σε αυτήν προσωπικότητα, κομψότητα και δύναμη. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν:

Carmen Amaya – έφερε ένταση, αρρενωπότητα και πρωτοφανή τεχνική στον χορό, κάνοντας την Alegría εκρηκτική και γεμάτη πάθος.

La Argentina (Antonia Mercé) – συνδύασε την κλασική σχολή με το φλαμένκο και επηρέασε βαθιά την παρουσίαση της Alegría με θεατρικότητα και χάρη.

Pilar López – αδελφή του Vicente Escudero, με χαρακτηριστική κομψότητα, χόρευε Alegrías με αριστοκρατική απλότητα.

Chiquito de la Calzada – περισσότερο τραγουδιστής και showman, έδωσε δημοφιλές αποτύπωμα στην Alegría μέσω παραδοσιακών στοιχείων.

Mercedes Ruiz – από το Jerez, με τεχνική καθαρότητα και εκφραστικότητα, θεωρείται σύγχρονη αυθεντία στην Alegría.

Η λίστα συνεχίζεται με καλλιτέχνες όπως οι Sara Baras, Blanca del Rey και Pastora Galván, που ανανέωσαν την παράδοση με προσωπικό στυλ.

Ο κόσμος του φλαμένκο αγαπά την Alegría γιατί συνδυάζει τεχνική πρόκληση με χαρά, φως και θάλασσα. Είναι γιορτή ζωής, με ρυθμό που εμπνέει κίνηση και συναίσθημα περηφάνιας, ενώ συνδέεται βαθιά με την ταυτότητα του Κάντιθ και της Ανδαλουσίας.