Καλό ταξίδι Andres mio!

Δεν θυμάμαι πότε γνωριστήκαμε με τον Andres... Απλώς… τον ήξερα πάντα. Ή ίσως έτσι νιώθεις όταν συναντάς έναν άνθρωπο που ζει και αναπνέει στο ίδιο φλαμένκο σύμπαν με εσένα.

Ο Andrés Cabrales Mesa, γνωστός ως Andrés de Jerez, γεννήθηκε το 1964 στη φτωχογειτονιά El Chicle στο Jerez, μέσα σε μια οικογένεια που αγαπούσε πολύ το τραγούδι. Από τα 5 του τραγουδούσε μαζί με τον παππού του στις ταβέρνες, εκεί που η  siguiriya, η solea και τα  fandango φωλιασαν για πάντα μέσα του, εκεί που ανέπτυξε το προσωπικό του στυλ, βαθιά επηρεασμένος από τον Manuel Agujeta . Αυτό το στυλ το τολμηρό, το σκληρό, το ωμά αληθινό, χωρίς γκλίτερ και φιοριτούρες ... το στυλ τραγουδιού του Αντρές, που αγαπήσαμε όλοι .

Το 2017 κυκλοφόρησε τον δίσκο Arañando el alma, σε συνεργασία με τον κιθαρίστα Samuel Rouesnel και με palmas από τον Isidoro de Jerez—μια παραγωγή που αποκάλυπτε την εμβάθυνση της φωνής του και του χαρακτήρα του ως cante gitano  . Η παρουσίασή του έγινε στις 29 Ιουνίου 2018 στους Claustros de Santo Domingo στην πατρίδα του Jerez, με καλεσμένους όπως οι Antonio Agujetas, Gema Moneo, Juan Paredes κ.ά.  .

Αν και διακρίθηκε ως ανεξάρτητος purista, έκανε συνεργασίες με την avant‑garde Califato ¾, επεκτείνοντας τη jondura του σε νέες σκηνές  .

Η μακρά μάχη του με τον καρκίνο έληξε στις 10 Ιουλίου 2025. Πέθανε στα 61 του χρόνια, αφήνοντας πίσω του το στίγμα ενός «defensor a ultranza» του cante puro, με γέλιο που έκρυβε τη δύναμή του και χαμόγελο που έκρυβε την τραγικότητα του πυρήνα του flamenco  .

Ήμασταν πάντα στις ίδιες παρέες των περήφανων puristas, των ellos que saben, εκείνων που βλέπουν το φλαμένκο όχι ως performance, αλλά ως τρόπο ζωής. Συζητούσαμε ατελείωτα για τη σχέση του φλαμένκο με την ύπαρξη. Ώσπου ξεκινούσε να τραγουδάει ο Andrés — και τότε ξεσπούσε η φιέστα.

Η αγκαλιά του όταν με έβλεπε ήταν πάντα τόσο δυνατή που πίστευα πως θα μου έσπαγε τα πλευρά· και μετά, σχεδόν πριν πάρω ανάσα, μου τραγουδούσε  για να χορέψω.... γιατί αυτός ήταν ο κώδικας επικοινωνίας μας με τον Andres .. η τέχνη.

Το 2016, όταν με κάλεσε να χορέψω μαζί του στο Διεθνές Φεστιβάλ Flamenco του Μοντ ντε Μαρσάν, τον ρώτησα "Γιατί εμένα; Υπάρχουν τόσες υπέροχες χορεύτριες στο Jerez…" Και εκείνος, με εκείνη την βραχνή του φωνή μου απάντησε "Το ξέρω Isabela mia, μα δεν είναι ο στόχος να προβάλουμε ξανά την τέχνη του Jerez. Δεν πρέπει ο κόσμος να νομίζει ότι το φλαμένκο είναι προνόμιο μόνο των ανδαλουσιάνων. Ο στόχος είναι να δείξουμε σε ένα διεθνές φεστιβάλ ότι το φλαμένκο το εκπροσωπούν άξια όσοι έχουν ψυχή, ενσυναίσθηση, καλοσύνη και αξιοπρέπεια όπως εσύ . Εσύ πρέπει να έρθεις να χορέψεις, είναι σπουδαία η τέχνη που έχεις Isabela mia"

Ο Andres δεν ήξερε τι σήμαιναν εκείνα τα λόγια για εμένα. Δεν ήξερε γιατί ήταν πάντα αυθόρμητος, αληθινός.... 

Και έτσι αυθόρμητες και αληθινές ήταν και οι παραστάσεις μας στο Μοντ ντε Μαρσάν γιατί πολύ απλά οι πρόβες μας πάντα κατέληγαν σε γέλια και σε αφηγήσεις ιστοριών από τον Andres.

Οπότε και στις δύο παραστάσεις αυτοσχεδιάσαμε.... ή μήπως όχι; μήπως όλη αυτή η μεταξύ μας αγάπη, όλο αυτό το οικογενειακής ποιότητας δέσιμο ήταν αρκετό ώστε να μας συντονίσει με ένα μύχιο τρόπο; τον τρόπο του flamenco puro.... αυτός ο μαγικός συντονισμός μεταξύ των καλλιτεχνών απάνω στην σκηνή και εν συνεχεία και με το κοινό... όπως είχε γίνει και στις δύο παραστάσεις μας στο Μοντ ντε Μαρσάν, μα ιδιαιτέρως, όταν ο Andres μου τραγουδούσε solea.... δεν έχω χορέψει ποτέ στην ζωή μου πιο μεθυσμένα, πιο μαγεμένα, από τις soleares με τον Andres... θυμάμαι την αίσθηση η φωνή του να με μετακινεί, να με ορίζει, να με συγκινεί φέρνοντας στο συνειδητό μου μνήμες που είχα καλά φυλαγμένες... μόνο η φωνή του Andres έχει καταφέρει να με τοποθετήσει καλλιτεχνικά σε αυτήν την διάσταση...

Και πόσο ανάγκη είχαμε πριν και μετά την μέθεξη των παραστάσεων, την απόλυτη γείωση... 

Τι γέλια κάναμε, πόσο πειραχτιρι ήταν ο Αntres με τους υπόλοιπους μουσικούς, πόσο γελάσαμε εκείνη την ημέρα στην μπουτίκ, στο Dix Bis, στην βεράντα μα και όχι μόνο στο Μοντ ντε Μαρσάν.... Μα και στο Χερέθ στο Colnao, στην Guarida, στο Tabanco.... 

Μα και όταν μιλούσαμε στο τηλέφωνο που όλο σου έλεγα να μην μιλάς γρήγορα γιατί δεν καταλαβαίνω τα jerele σου.... 

Πώς να μην γυρίσει η απευθυνση σε εσένα φίλε μου σε αυτό το κείμενο ...

Andres, εσύ είσαι τώρα με τον Torta, τον Periquin και τον Fernando.... Εσύ τώρα είσαι στην μέση του κύκλου και οι άλλοι σου τραγουδούν για να χορέψεις ελεύθερος από τους πόνους σου. Εσύ τώρα φίλε μου είσαι ελεύθερος...

Εγώ δυσκολεύομαι πολύ με το φευγιό σου αλλά πάντα θα ευγνωμονώ την ζωή που είχα την τιμή να απολαύσω την φιλία σου, την καλλιτεχνική μας συνεύρεση και την διδασκαλία σου σε ότι αφορά την τέχνη που θα μας κρατάει συνδεδεμένους πέρα από τα όρια του χρόνου.

Hasta siempre Andres mio, καλέ μου φίλε!